Etter ei übertriveleg veke og ein delt sjetteplass i hardingfele junior var eg godt nøgd med kappleiken då eg toga vidare til Bergen for å delta fyrst på Sommarleiren, som var tri og ein halv dagar med veldig bra dansekurs (lærarar var Martin Myhr og Anna Öberg, med Erlend Viken som spelemann, oh yeah).

Folkedansfestivalen tok det til nye høgder. Årsgamle Egdingen UR debuterte på Framsyningskappleiken i år, og me fekk ein tridjeplass som var betre enn nokor von. Eg fekk gjennom heile veka dansa og spela mykje. Mellom anna var det innom eit argentinsk tangoorkester med fele og spela til dans, og eg måtte setja meg for å taka inn over meg musikken alt eg kunne. Framsyninga Rand med fant & fente var ei oppleving verd å trekkja fram, dette var kanskje høgdepunktet under festivalen. Til sist var eg så heldig å få spela til nattdansen siste festivalkvelden. Det er herleg å sjå att dansarar må setja seg for det er for trongt på golvet når ein spelar. Eg fekk au med meg Maria Skjeldrum Toppe siste lille timen, og det ligg i namnet at det Toppa det heile.

No er plata endeleg komi!

I lang tid hev Johanne Flottorp, Tor Hoslemo og eg arbeidt i studio i lag med vår produsent Daniel Sandén-Warg. Resultatet er no kome, og plata “Dalstroka innafor” gjev me ut hjå Etnisk Musikklubb. Med kvar våre tradisjonar i bagasjen kjem me saman og gjev og tek av einannan, i samspel og solo.

Eg ynskte med denne plata å visa fram noko av musikken eg hev frå Paul Sveinall. Musikken frå Marnardal og dalføret  hev eit lyrisk og melodiøst føredrag som som er eit serdrag som er ulikt alle dei områdi som ligg ikring. Diverre hev tradisjonen kome i skuggen av andre høgre vyrde tradisjonane. Med dei slåttane eg presenterer på Dalstroka innafor, ynskjer eg å retta noko på det.

Samarbeidet med Tor Hoslemo og Johanne Flottorp, og ikkje minst Daniel Sandén-Warg, hev vore lærerikt og gjevande, og det er jo alltid kos å gå i studio. No som resultatet er kome, er eg nøgd på alle måtar og om eg skal seia det sjølv, nokso imponert over kva det vart til. Mine medmusikarar er dyktige, og alltid når eg høyrer deim vert eg like imponert. Eg vonar at me steller i stand nye saker vidare, det vert vel fort til det=)

Sidan sist hev mykje hendt. Det er difor eg ikkje hev skrive. Eit kort opprit av det eg hev delteke på: 19. – 23. august: Happy Days Festivalen i Oslo, 28. – 30. august: eg heldt workshop, konserter og spela til dans på Nordsjøfestivalen i Farsund, 9. – 11. september: eg var med UKM-bussen som køyrde rundt og heldt framsyningar på 15 skular i fylket for å reklamera for UKM, 25. – 27. september: eg spela til dansekurs for Ungdomsringen Salten på Nygårdsjøen, 2. – 4. oktober: Egdingen Ungdomsring (der eg sit i styret) hadde helgesamling i Valle med teater- og dansekurs, 7. oktober: saman med Stian ‘Kid’ Hildebrand spela eg på bystyremøte i Kristiansand, og imellom alt dette hevdet vore usannsynleg mykje styremøte, øving, speletimar og alt.

Nett no tek eg det med ro, øver litt, og vonar at plata vert møtt positivt.

Noregs Ungdomsring (NUR) er ein leir som vert arrangert føre Folkekulturfestivalen kvart år. Då kjem ungdomar frå heile landet og deltek på kurs i folkedans, spel eller teater. I år var me over 50, utan at eg hev noko nøye tal, dei fleste på dans, der eg au var. I år var det 1900-talsdansar som var i elden, og me lærde dansar som onestep, tango, twist, gådans m. m. Dette er altso norsk folkedans ifylgje Noregs Ungomslag (Landslaget for Spelemenn hev eit anna syn, men eg som er medlem i båe desse samskipnadene kan seia at LfS må slutta å nauta seg om dette).

Eg kan ikkje målbera sterkt nok kor bra NUR er. Eg var med fyrste gong i fjor. Når sumaren no skal planleggjast, er NUR noko av det fyrste eg rissar opp i kalenderen. Kursi er ovbra, lærarane er ein gjeng flogvit, og det sosiale er uvurderleg. Var ein skikkeleg lur, vart ein med resten av veka au, på Folkekulturfestivalen. Det er NU sitt største stemne. Til neste år skiftar det namn til Folkedansfestivalen, og det nye namnet seier kan henda meir om kva greia gjeng ut på.

Torsdag og fredag var eg på Årsmøtet (eg skriv det med stor bokstav, for det vert nesten handsama som ein person). Eg var utsending frå Vest-Agder Ungdomslag (der eg er nestleiar). Eg hadde sett fram til kaffi og kjeks, og det fekk eg, med mykje meir. Eg kjende vinden i håret under debattane. Det var kos! 12 timar med årsmøte var for ingenting å rekna. Til neste år vert Landsmøtet (dei brigda namnet på dette au) åtskilt Folkedansfestivalen, men då vert det vel til at eg reiser på båe.

Eg skriv ikkje meir, for eg skal au skriva avisartikkel frå denne veka, so eg lyt spara fingrane noko.

(Slik hekk me gjennom ein heil time, like stae båe to. Det enda med at me vart rivne ned, for folk var trøytte av å SJÅ på.)

Sidan eg fekk Eckbo Legaters Folkemusikkpris til Unge Utøvere (nokso viss på at namnet er slik, ja) på Telemarkfestivalen i fjor, skulle eg då gjera gjengjeld i år med å spela på opningi torsdag 16. juli. Eg var tolleg rådvill føre dette, for eg ana ikkje kva eg skulle spela. Eg ynskte gjera eitkvart annleis enn vanleg, eg kjente for å slå noko ifrå meg. Difor improviserte eg ein cadenza, og gjekk so over i ein reinlendar som eg hadde smelt saman nokre dagar føre. Og innimellom hadde eg nokre sere klangar som var inspirert av Tito Puente. Eg kosa meg maksimalt då eg spela desse, dei var verkeleg grumme.

I utgangspunktet skulle eg reisa heim dagen etter, men eg treivst so at eg vart fyrst til laurdag, og reiste til slutt ikkje heim før måndag.

Det var bra konsertar, folk, stemning og alt som høyrer med. Han gjorde ikkje noko veldig utanom det vanlege, men eg lika serleg konserten med Ottar Kåsa. Midnattskonserten på Kvennøya med danske Valravn var au stemningsfull. Eg plar ikkje lika slik “modernisert” folkemusikk, men Valravn klara å taka vare på folkemusikken på ein verdig måte i all elektronikken. Framsyningi med Frikar and the Snuff Grinders var au bisneleg og bra. Det var som å sjå ein skikkeleg bra film på kino, med ei stor overdose inntrykk, utan at det vart slitsamt. Det var mange fleire kjempebra konsertar, men no hev eg skrive nok.

Berre minutt før vigsla byrja det å yra berre heilt varsamt. Og på slaget 1, då vigsla skulle taka til, sette det i å hølja ned. Dette var ikkje med-regna. Heldigvis gjekk det raskt å flytta den raude lauparen inn i eit stort telt, og vigsla tok til som om ingenting hadde hendt. Men der eg stod og hadde møysFor då eg stod midt på lauparen og sette bogen min på strengene etter at brudgomen hadde fenge kyssa brudi, høyrde eg ikkje ein reinstemd kvint, men noko meir mot ein liten sekst. I ein liten augeblink hata eg meg sjølv kraftig for at eg ikkje bruka stålstreng. Tarmstrenger hev jo som kjent mjukare i ljoden og hev større breidd av utrykk i seg m. m., men når eit stort, vått brudefylgje vel å trengja seg inn i eit so vidt stort nok partytelt på same tid, må tarmstrengene seia ifrå.

Alle var likevel nøgde, og det såg ut til at dei færraste (og skræmande er det) hadde høyrt noko til dei sere intervalli mellom felestrengene mine. Ein skal korkje undervurdera sine evnor til å vrida fingrane eller overvurdera høyrsla til folk.

Rett derifrå reiste eg til Tredal. Der var det au noko improvisasjon, for eigentleg skulle eg spela hardingfela medan eg skulle koma ridane på ein hest, og Ulf-Arne Johannessen skulle dansa halling føre. Men framsyningi vart flytt inn i ein låve grunna høljevêret, og hesten vart kutta ut med det same (eg kunne pusta letta ut). Fyrst dansa Ulf-Arne ein hallingspringar saman med Merete Lia, som hadde kome heilt frå Lunde (oppi Telemark der) berre for å sjå på oss (kor koseleg!). Og so etterpå dansa Ulf-Arne ein halling eine. Og då me var ferdige og tilmed hadde pakka og gjenge ut, måtte me inn att og taka ein liten halling, for der stod ei liti jenta med raude, våte augo for ho hadde gjenge glipp av danseoppvisingi i stad!